De meest gekende sloppenwijk van Port-au-Prine is Cité Soleil. Verder zijn er nog Drouillard, cité Gerard, cité Linthau, cité karton, Bois Neuf, cité kaka enz…
In Cité Soleil is het meest schrijnend van al. De sloppenwijken en vooral Cité Soleil zijn moeilijk te beschrijven, je ziet er alleen maar ellende, onbeschrijfelijke ellende. De mensen leven er in de meest ontberende omstandigheden in hun "huisje" die naam waardig zonder stromend water en sanitair, ook elektriciteit is nauwelijks aanwezig. Zij die een aansluiting hebben wachten tot de maatschappij wat stroom over heeft voor hen. Water moet gehaald worden, men ziet altijd vrouwen en kinderen met water sjouwen en dit van 5 uur in de morgen tot … Ze leven op de vuilnisbelt met brede open stinkende riolen met overal rommel en afval. Hun "huisje" is opgetrokken uit platen, hout en karton, 3 op 3 meter net groot genoeg voor een bed en wat huisraad.
De huizen in de sloppenwijk zijn bepaald niet waterproef, het regent er binnen. Moeders hollen dan in paniek naar huis om plastiek over het bed te leggen om het een beetje droog te houden en als de regen ophoud kan men beginnen opkuisen. 's Nachts ligt het nog moeilijker, met z'en allen in het kleine "huisje" slapen in de drop. Als men in het armste deel van de wijk woont ligt er geen beton als vloer maar aangestampte aarde die dan omgetoverd word in een moddervloertje. De omgeving is geen aangename buurt om in te wonen. Modderige gangen vol vliegen, riolen vol viezigheid die gebruikt worden als openbaar toilet. Ze leven er als haringen in een ton, een menigte die niemand kan tellen, hun aantal valt niet te schatten. Een paar honderdduizend min of meer, eerder meer !
Banditisme is niet ver weg, er zijn bendes die de wijken doortrekken met veel lawaai, geschreeuw, getrommel en geweren. Wanneer verschillende bendes elkaar tegenkomen breekt de hel los. Men schiet regelmatig in de lucht en uiteindelijk op elkaar waarbij brave burgers en kinderen kunnen getroffen worden door verdwaalde kogels.
Voor de Haïtianen is missérie dagelijkse kost en dat maakt hen onverschillig. Uit gewoonte en omdat ze niet anders kunnen, aanvaarden ze honger en ellende. Voor vele gezinnen is het doodnormaal om amper één maaltijd per dag te nuttigen. Als het tegenzit, kan men al eens een dagje op dieet moeten. Honger, dat word je nooit gewoon! Men verzoent zich ermee een sloppenwijkbewoner te zijn. Vader is werkloos en moeder heeft een ti comece ( een klein handeltje ). Zo trachten zij de kost te verdienen voor hun kinderen en zichzelf.
Haïtianen hebben zo'n weerbaarheid dat zij blijven hopen op een betere toekomst voor hun kinderen. Ze geloven dat bondye ( de goede God ) hun gebeden verhoort en dat Hij hen zal verlossen uit hun lijden. Dankzij de sponsorschappen zien we positieve verbeteringen. Ouders en kinderen voelen zich weer waardig omdat er ginder heel ver weg iemand aan hen denkt en hun leed deelt. Kinderen komen fier hun rapport tonen, schrijven een dankbrief aan hun sponsor om te zeggen hoe blij en dankbaar ze zijn want nu kunnen ze lezen en schrijven.
Mensen hier geven mensen ginder ver een overlevingskans. Zij ginder ver, zijn iedereen hier erg dankbaar… meci bondye ! ! !
Er zijn sloppenwijken in heel de wereld en in grote steden van Zuid -Amerika, maar Cité Soleil tart alle verbeelding. Je mag er dan nog heel wat over gehoord hebben, ze zien, ruiken en meemaken, ze in je poriën laten doordringen, is toch heel wat anders. Het zijn verschrikkelijke toestanden !
